Opis
Spianata di Castelletto to najsłynniejszy taras widokowy Genui: belweder Luigiego Montaldo, około 80 metrów nad poziomem morza, wychodzi wprost nad stare miasto, z dachami, dzwonnicami i portem rozłożonymi pod stopami.
Ten widok to jeden z najbardziej znanych i autentycznych obrazów miasta, rozpowszechniany już na fotografiach z początku XX wieku. Gino Paoli porównał to morze dachów do wielkiego żółwia o szarych łuskach.
Wśród dachów rozpoznasz pałace przy Strada Nuova, czyli via Garibaldi, dzwonnice San Lorenzo i delle Vigne, Porto Antico, a na zachodzie latarnię Lanterna i dźwigi nowoczesnego portu. Tuż pod tarasem są biura miejskie z wiszącymi ogrodami zaprojektowanymi przez Franca Albiniego.
Najpiękniej dotrzeć tu windą Castelletto, z początku XX wieku, która wznosi się o 57 metrów z piazza del Portello. Na dole wchodzi się przez długi, zdobiony tunel; na górze wychodzi się w secesyjnym kiosku z przeszkleniami.
Poeta Giorgio Caproni poświęcił jej wiersz L'ascensore: pisał, że chciałby pójść do raju właśnie windą Castelletto. Kilka jego wersów odtworzono na tablicy w tunelu wejściowym.
Drewniane kabiny w stylu secesyjnym zrekonstruowano według oryginalnych projektów z początku XX wieku. By wrócić do centrum, możesz zejść pieszo dawnymi ceglanymi crêuzami, wśród domków i tyłów szlacheckich pałaców.
Nazwa pochodzi od twierdzy Castelletto, która górowała nad wzgórzem, nazywanym niegdyś Monte Albano: idealnym miejscem, by mieć oko na miasto i port. Pierwsza wieża pochodzi z 1161 roku, a w 1402 roku francuski gubernator Boucicaut urządził w niej swoją siedzibę.
Dla genueńczyków była symbolem obcego ucisku. W 1528 roku lud ją zburzył; Sabaudowie odbudowali ją w 1819 roku, by kontrolować bunty, a w 1849 roku zbuntowane miasto zrównało ją z ziemią po raz kolejny, tym razem na zawsze.
Na jej miejscu od połowy XIX wieku wyrosły okazałe kamienice. Na pobliskim piazza Goffredo Villa stoi brązowy pomnik poległych, młodzieńcze dzieło Francesca Messiny, z trzema żołnierzami rzucającymi granaty.
Ten widok to jeden z najbardziej znanych i autentycznych obrazów miasta, rozpowszechniany już na fotografiach z początku XX wieku. Gino Paoli porównał to morze dachów do wielkiego żółwia o szarych łuskach.
Wśród dachów rozpoznasz pałace przy Strada Nuova, czyli via Garibaldi, dzwonnice San Lorenzo i delle Vigne, Porto Antico, a na zachodzie latarnię Lanterna i dźwigi nowoczesnego portu. Tuż pod tarasem są biura miejskie z wiszącymi ogrodami zaprojektowanymi przez Franca Albiniego.
Najpiękniej dotrzeć tu windą Castelletto, z początku XX wieku, która wznosi się o 57 metrów z piazza del Portello. Na dole wchodzi się przez długi, zdobiony tunel; na górze wychodzi się w secesyjnym kiosku z przeszkleniami.
Poeta Giorgio Caproni poświęcił jej wiersz L'ascensore: pisał, że chciałby pójść do raju właśnie windą Castelletto. Kilka jego wersów odtworzono na tablicy w tunelu wejściowym.
Drewniane kabiny w stylu secesyjnym zrekonstruowano według oryginalnych projektów z początku XX wieku. By wrócić do centrum, możesz zejść pieszo dawnymi ceglanymi crêuzami, wśród domków i tyłów szlacheckich pałaców.
Nazwa pochodzi od twierdzy Castelletto, która górowała nad wzgórzem, nazywanym niegdyś Monte Albano: idealnym miejscem, by mieć oko na miasto i port. Pierwsza wieża pochodzi z 1161 roku, a w 1402 roku francuski gubernator Boucicaut urządził w niej swoją siedzibę.
Dla genueńczyków była symbolem obcego ucisku. W 1528 roku lud ją zburzył; Sabaudowie odbudowali ją w 1819 roku, by kontrolować bunty, a w 1849 roku zbuntowane miasto zrównało ją z ziemią po raz kolejny, tym razem na zawsze.
Na jej miejscu od połowy XIX wieku wyrosły okazałe kamienice. Na pobliskim piazza Goffredo Villa stoi brązowy pomnik poległych, młodzieńcze dzieło Francesca Messiny, z trzema żołnierzami rzucającymi granaty.