Opis
Via Garibaldi to ulica szlacheckich pałaców Genui: 250 metrów w linii prostej, lekko pod górę, wzdłuż rezydencji z XVI i XVII wieku, dziś wpisanych wraz z Palazzi dei Rolli na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Trzy z tych pałaców są muzeami.
Powstała w 1550 roku jako Strada Maggiore, potem Strada Nuova: wielkie rodziny bankierów opuściły średniowieczne zaułki, by w ciągu mniej więcej czterdziestu lat wznieść tu rezydencje godne królów. Imię Garibaldiego ulica dostała dopiero w 1882 roku.
Sercem ulicy jest Palazzo Doria Tursi, od 1848 roku siedziba władz miasta: najokazalszy ze wszystkich, zbudowany na trzech działkach, z dwiema podwyższonymi loggiami po bokach głównego korpusu. Dalej, naprzeciw siebie, stoją Palazzo Rosso i Palazzo Bianco.
Razem z Tursi tworzą Musei di Strada Nuova, jedną trasę wśród galerii obrazów i sal z freskami. Palazzo Rosso zawdzięcza nazwę kolorowi fasady, Palazzo Bianco swojemu: oba podarowali miastu ostatni z rodu Brignole-Sale.
Nawet bez wchodzenia do muzeów ulicą najlepiej iść z nosem w górze. Wiele bram stoi otworem i widać przez nie sienie z freskami, reprezentacyjne schody i dziedzińce: w Palazzo Tobia Pallavicino, siedzibie Izby Handlowej, zobaczysz schody i freski w sieni.
Pod numerem 3 Palazzo Lercari Parodi ma przy wejściu dwa atlanty bez nosów. Przypominają przodka fundatora, Megolla Lercariego, który według opowieści, na pół kroniki, na pół legendy, zemścił się za zniewagę króla Cypru.
Po zdobyciu królewskich statków Megollo obciął marynarzom nosy i odesłał je z powrotem zakonserwowane w solance, w beczkach. W środku pałacu sklepienie salonu opowiada o jego wyczynie na fresku Luki Cambiasa.
Ulica robiła wrażenie na znamienitych gościach. Rubens rysował jej pałace, a jego rysunki rozpowszechniły styl renesansowy w Europie Północnej. Madame de Staël nazwała ją Rue des Rois, ulicą Królów.
Charles Dickens w 1843 roku opisał pas turkusowego nieba między dwoma rzędami ogromnych rezydencji, kamienne balkony, otwarte klatki schodowe i wiszące ogrody z drzewkami pomarańczowymi i oleandrami, zawieszone nad ulicą.
Palazzo Tursi długo błędnie przypisywano Michałowi Aniołowi, o czym wspominał Aleksander Dumas. Osiemnastowieczny Palazzo delle Torrette zbudowano zaś dokładnie naprzeciwko, by zasłonić rozpadające się domy średniowiecznej dzielnicy poniżej.
Koniecznie zobacz
• Palazzo Doria Tursi.
• Palazzo Rosso.
• Palazzo Bianco.
• Palazzo Lercari Parodi.
Czy wiesz, że…?
• Już w 1594 roku służba szlachty pokazywała pałace przyjezdnym cudzoziemcom, na chwałę swoich panów.
• Uchodzi za pierwszą parcelację w Europie: całą dzielnicę podzielono na działki i zaprojektowano za jednym razem.
Powstała w 1550 roku jako Strada Maggiore, potem Strada Nuova: wielkie rodziny bankierów opuściły średniowieczne zaułki, by w ciągu mniej więcej czterdziestu lat wznieść tu rezydencje godne królów. Imię Garibaldiego ulica dostała dopiero w 1882 roku.
Sercem ulicy jest Palazzo Doria Tursi, od 1848 roku siedziba władz miasta: najokazalszy ze wszystkich, zbudowany na trzech działkach, z dwiema podwyższonymi loggiami po bokach głównego korpusu. Dalej, naprzeciw siebie, stoją Palazzo Rosso i Palazzo Bianco.
Razem z Tursi tworzą Musei di Strada Nuova, jedną trasę wśród galerii obrazów i sal z freskami. Palazzo Rosso zawdzięcza nazwę kolorowi fasady, Palazzo Bianco swojemu: oba podarowali miastu ostatni z rodu Brignole-Sale.
Nawet bez wchodzenia do muzeów ulicą najlepiej iść z nosem w górze. Wiele bram stoi otworem i widać przez nie sienie z freskami, reprezentacyjne schody i dziedzińce: w Palazzo Tobia Pallavicino, siedzibie Izby Handlowej, zobaczysz schody i freski w sieni.
Pod numerem 3 Palazzo Lercari Parodi ma przy wejściu dwa atlanty bez nosów. Przypominają przodka fundatora, Megolla Lercariego, który według opowieści, na pół kroniki, na pół legendy, zemścił się za zniewagę króla Cypru.
Po zdobyciu królewskich statków Megollo obciął marynarzom nosy i odesłał je z powrotem zakonserwowane w solance, w beczkach. W środku pałacu sklepienie salonu opowiada o jego wyczynie na fresku Luki Cambiasa.
Ulica robiła wrażenie na znamienitych gościach. Rubens rysował jej pałace, a jego rysunki rozpowszechniły styl renesansowy w Europie Północnej. Madame de Staël nazwała ją Rue des Rois, ulicą Królów.
Charles Dickens w 1843 roku opisał pas turkusowego nieba między dwoma rzędami ogromnych rezydencji, kamienne balkony, otwarte klatki schodowe i wiszące ogrody z drzewkami pomarańczowymi i oleandrami, zawieszone nad ulicą.
Palazzo Tursi długo błędnie przypisywano Michałowi Aniołowi, o czym wspominał Aleksander Dumas. Osiemnastowieczny Palazzo delle Torrette zbudowano zaś dokładnie naprzeciwko, by zasłonić rozpadające się domy średniowiecznej dzielnicy poniżej.
Koniecznie zobacz
• Palazzo Doria Tursi.
• Palazzo Rosso.
• Palazzo Bianco.
• Palazzo Lercari Parodi.
Czy wiesz, że…?
• Już w 1594 roku służba szlachty pokazywała pałace przyjezdnym cudzoziemcom, na chwałę swoich panów.
• Uchodzi za pierwszą parcelację w Europie: całą dzielnicę podzielono na działki i zaprojektowano za jednym razem.