Opis
Galeria Narodowa Palazzo Reale to muzeum w rezydencji Sabaudów przy via Balbi w Genui: nienaruszone barokowe sale, ponad dwieście obrazów, wystawna galeria luster i wiszący ogród z widokiem na stary port.
Pałac zbudowali Balbi w połowie XVII wieku, rozbudowali Durazzo, a w 1824 roku kupili go Sabaudowie i uczynili swoją rezydencją w Genui. Od 1919 roku należy do państwa i mieści muzeum z oryginalnymi freskami, stiukami, obrazami i meblami.
Najsłynniejszym wnętrzem jest Galeria Luster, ozdobiona przez Domenica Parodiego dla Gerolama Durazza, która przetrwała nietknięta do naszych czasów. Miała rywalizować z galeriami rzymskich pałaców i z Wersalem, wśród malowideł, stiuków, luster i antycznych posągów.
Na końcu galerii stoi Porwanie Prozerpiny Francesca Marii Schiaffina, który odczytuje na nowo grupę Berniniego, z jeszcze bardziej wirującym ruchem. Po bokach cztery posągi z białego marmuru Filippa Parodiego opowiadają mity z Metamorfoz Owidiusza.
Malowidła galerii kryją morał, podsunięty być może przez jezuitów, którzy mieli naprzeciwko swoje kolegium. Na sklepieniu Wenus, Bachus i Apollo to występki, które zgubiły starożytne imperia, a Cnoty prowadzą Durazzów.
Galeria obrazów zajmuje oba piętra reprezentacyjne. Do najbardziej znanych dzieł należą portret Cateriny Balbi Durazzo, namalowany przez dwudziestopięcioletniego van Dycka, i jego Chrystus konający, obok płócien Strozziego, Grechetta, Guercina, Luki Giordana i Tintoretta.
Spośród sal sala Tronowa i sala balowa zostały na nowo udekorowane w 1842 roku na ślub Wiktora Emanuela II. Z pałacu wychodzi się do wiszącego ogrodu, założonego na początku XVIII wieku przez architekta Carla Fontanę, z widokiem na port.
Sala Veronesego wciąż nosi nazwę od Uczty w domu Szymona, najsłynniejszego obrazu Durazzów. Gdy Sabaudowie kupili pałac, wywieźli go do Turynu razem z innymi arcydziełami i zastąpili kopią, wśród protestów genueńczyków.
Pałac gościł Józefa II Habsburga w 1784 roku, potem Joachima Murata i Napoleona. Do 1964 roku most łączył go bezpośrednio z przystanią w porcie: rozebrano go, by zbudować estakadę.
Pałac zbudowali Balbi w połowie XVII wieku, rozbudowali Durazzo, a w 1824 roku kupili go Sabaudowie i uczynili swoją rezydencją w Genui. Od 1919 roku należy do państwa i mieści muzeum z oryginalnymi freskami, stiukami, obrazami i meblami.
Najsłynniejszym wnętrzem jest Galeria Luster, ozdobiona przez Domenica Parodiego dla Gerolama Durazza, która przetrwała nietknięta do naszych czasów. Miała rywalizować z galeriami rzymskich pałaców i z Wersalem, wśród malowideł, stiuków, luster i antycznych posągów.
Na końcu galerii stoi Porwanie Prozerpiny Francesca Marii Schiaffina, który odczytuje na nowo grupę Berniniego, z jeszcze bardziej wirującym ruchem. Po bokach cztery posągi z białego marmuru Filippa Parodiego opowiadają mity z Metamorfoz Owidiusza.
Malowidła galerii kryją morał, podsunięty być może przez jezuitów, którzy mieli naprzeciwko swoje kolegium. Na sklepieniu Wenus, Bachus i Apollo to występki, które zgubiły starożytne imperia, a Cnoty prowadzą Durazzów.
Galeria obrazów zajmuje oba piętra reprezentacyjne. Do najbardziej znanych dzieł należą portret Cateriny Balbi Durazzo, namalowany przez dwudziestopięcioletniego van Dycka, i jego Chrystus konający, obok płócien Strozziego, Grechetta, Guercina, Luki Giordana i Tintoretta.
Spośród sal sala Tronowa i sala balowa zostały na nowo udekorowane w 1842 roku na ślub Wiktora Emanuela II. Z pałacu wychodzi się do wiszącego ogrodu, założonego na początku XVIII wieku przez architekta Carla Fontanę, z widokiem na port.
Sala Veronesego wciąż nosi nazwę od Uczty w domu Szymona, najsłynniejszego obrazu Durazzów. Gdy Sabaudowie kupili pałac, wywieźli go do Turynu razem z innymi arcydziełami i zastąpili kopią, wśród protestów genueńczyków.
Pałac gościł Józefa II Habsburga w 1784 roku, potem Joachima Murata i Napoleona. Do 1964 roku most łączył go bezpośrednio z przystanią w porcie: rozebrano go, by zbudować estakadę.