Opis
Palazzo Reale w Genui to najwspanialszy z pałaców przy via Balbi: barokowa rezydencja, która zachowała nienaruszone wnętrza, z freskami, stiukami, lustrami, meblami i wyposażeniem z trzech stuleci. To jeden z pałaców Rolli wpisanych na listę UNESCO.
Klejnotem jest Galeria Luster, zamówiona przez Gerolama Durazzo i wymalowana przez Domenica Parodiego, która łączy malarstwo, rzeźbę i architekturę w popisie władzy i bogactwa godnym wielkich galerii Rzymu i Wersalu.
Między lustrami stoją antyczne posągi rzymskie i cztery marmury Filippa Parodiego, ojca Domenica, inspirowane Metamorfozami Owidiusza. Na końcu znajduje się Porwanie Prozerpiny Francesca Marii Schiaffina, które z rokokowym rozmachem reinterpretuje słynną grupę Berniniego.
Sklepienie opowiada małą lekcję moralną: Wenus, Bachus i Apollo to występki, które doprowadziły do upadku starożytne imperia, przypomniane w medalionach przez czterech upadłych władców. Na gzymsie siedzą natomiast Cnoty, które prowadzą ród Durazzo, którego herb widnieje pośrodku.
Na piano nobile przechodzi się przez Salę Tronową, salę Audiencji i Salę Balową, przebudowane w 1842 roku przez scenografa Michelego Canzia na ślub Wiktora Emanuela II z Marią Adelajdą. Wcześniej mija się wielkie XVII-wieczne freski, takie jak Sława Balbich Valeria Castella.
Na zewnątrz wiszący ogród wychodzi na port. Jest wyłożony risseu, liguryjską mozaiką z białych i czarnych kamyków morskich, pochodzącą z rozebranego klasztoru. Kazał go urządzić, razem z dziedzińcem i nowymi schodami, architekt Carlo Fontana w pierwszych latach XVIII wieku.
Pałac powstał w latach 1643–1650 dla Balbich, rodu, który zbudował całą ulicę. W 1677 roku przeszedł w ręce Durazzów, którzy wydłużyli fasadę z trzydziestu do prawie stu metrów i gościli w nim cesarza Józefa II i Napoleona.
W 1824 roku kupili go Sabaudowie, którzy uczynili z niego swoją letnią rezydencję. Wywieźli do Turynu kilka arcydzieł z kolekcji Durazzów, wśród nich Ucztę w domu Szymona Veronesego, zastąpioną kopią mimo protestów genueńczyków: sala wciąż nazywa się Salą Veronesego.
W pałacu jest też Teatro del Falcone, który w 1763 roku gościł Carla Goldoniego: rozbity przez bomby podczas wojny, został po wojnie odbudowany od podstaw.
Klejnotem jest Galeria Luster, zamówiona przez Gerolama Durazzo i wymalowana przez Domenica Parodiego, która łączy malarstwo, rzeźbę i architekturę w popisie władzy i bogactwa godnym wielkich galerii Rzymu i Wersalu.
Między lustrami stoją antyczne posągi rzymskie i cztery marmury Filippa Parodiego, ojca Domenica, inspirowane Metamorfozami Owidiusza. Na końcu znajduje się Porwanie Prozerpiny Francesca Marii Schiaffina, które z rokokowym rozmachem reinterpretuje słynną grupę Berniniego.
Sklepienie opowiada małą lekcję moralną: Wenus, Bachus i Apollo to występki, które doprowadziły do upadku starożytne imperia, przypomniane w medalionach przez czterech upadłych władców. Na gzymsie siedzą natomiast Cnoty, które prowadzą ród Durazzo, którego herb widnieje pośrodku.
Na piano nobile przechodzi się przez Salę Tronową, salę Audiencji i Salę Balową, przebudowane w 1842 roku przez scenografa Michelego Canzia na ślub Wiktora Emanuela II z Marią Adelajdą. Wcześniej mija się wielkie XVII-wieczne freski, takie jak Sława Balbich Valeria Castella.
Na zewnątrz wiszący ogród wychodzi na port. Jest wyłożony risseu, liguryjską mozaiką z białych i czarnych kamyków morskich, pochodzącą z rozebranego klasztoru. Kazał go urządzić, razem z dziedzińcem i nowymi schodami, architekt Carlo Fontana w pierwszych latach XVIII wieku.
Pałac powstał w latach 1643–1650 dla Balbich, rodu, który zbudował całą ulicę. W 1677 roku przeszedł w ręce Durazzów, którzy wydłużyli fasadę z trzydziestu do prawie stu metrów i gościli w nim cesarza Józefa II i Napoleona.
W 1824 roku kupili go Sabaudowie, którzy uczynili z niego swoją letnią rezydencję. Wywieźli do Turynu kilka arcydzieł z kolekcji Durazzów, wśród nich Ucztę w domu Szymona Veronesego, zastąpioną kopią mimo protestów genueńczyków: sala wciąż nazywa się Salą Veronesego.
W pałacu jest też Teatro del Falcone, który w 1763 roku gościł Carla Goldoniego: rozbity przez bomby podczas wojny, został po wojnie odbudowany od podstaw.