Omschrijving
De Spianata di Castelletto is het beroemdste panoramaterras van Genua: het uitzichtpunt Luigi Montaldo, zo'n 80 meter boven zee, kijkt recht uit over de oude binnenstad, met de daken, de klokkentorens en de haven uitgespreid aan je voeten.
Het uitzicht is een van de bekendste en meest authentieke beelden van de stad, al verspreid via foto's uit het begin van de twintigste eeuw. Gino Paoli vergeleek die zee van daken met een grote schildpad met grijze schubben.
Tussen de daken herken je de palazzi van de Strada Nuova, de huidige Via Garibaldi, de klokkentorens van San Lorenzo en van de Vigne, de Porto Antico en, naar het westen, de Lanterna en de kranen van de moderne haven. Vlak onder het terras liggen de gemeentekantoren met de daktuinen ontworpen door Franco Albini.
De mooiste manier om er te komen is de lift van Castelletto, uit het begin van de twintigste eeuw, die 57 meter omhooggaat vanaf de Piazza del Portello. Beneden ga je naar binnen via een lange, versierde tunnel; boven kom je naar buiten in een art-nouveaupaviljoen met glazen wanden.
De dichter Giorgio Caproni wijdde er een gedicht aan, L'ascensore: om naar het paradijs te gaan, schreef hij, zou hij juist de lift van Castelletto willen nemen. Enkele van zijn verzen staan op een plaquette in de toegangstunnel.
De houten art-nouveaucabines zijn nagebouwd volgens de oorspronkelijke tekeningen uit het begin van de twintigste eeuw. Om terug naar het centrum te gaan, kun je te voet afdalen langs de oude bakstenen crêuze, tussen huisjes en de achterkanten van adellijke palazzi.
De naam komt van een vesting, de Castelletto, die de heuvel beheerste, vroeger Monte Albano genoemd: een ideale plek om stad en haven in de gaten te houden. De eerste toren dateert van 1161, en in 1402 maakte de Franse gouverneur Boucicaut er zijn zetel van.
Voor de Genuezen was de vesting het symbool van vreemde onderdrukking. In 1528 verwoestte het volk haar; het huis Savoye bouwde haar in 1819 weer op om opstanden in toom te houden, en in 1849 maakte de opstandige stad haar opnieuw met de grond gelijk, dit keer voorgoed.
Op haar plaats verrezen vanaf het midden van de negentiende eeuw deftige herenhuizen. Op de nabijgelegen Piazza Goffredo Villa staat een bronzen monument voor de gevallenen, een jeugdwerk van Francesco Messina, met drie soldaten die handgranaten gooien.
Het uitzicht is een van de bekendste en meest authentieke beelden van de stad, al verspreid via foto's uit het begin van de twintigste eeuw. Gino Paoli vergeleek die zee van daken met een grote schildpad met grijze schubben.
Tussen de daken herken je de palazzi van de Strada Nuova, de huidige Via Garibaldi, de klokkentorens van San Lorenzo en van de Vigne, de Porto Antico en, naar het westen, de Lanterna en de kranen van de moderne haven. Vlak onder het terras liggen de gemeentekantoren met de daktuinen ontworpen door Franco Albini.
De mooiste manier om er te komen is de lift van Castelletto, uit het begin van de twintigste eeuw, die 57 meter omhooggaat vanaf de Piazza del Portello. Beneden ga je naar binnen via een lange, versierde tunnel; boven kom je naar buiten in een art-nouveaupaviljoen met glazen wanden.
De dichter Giorgio Caproni wijdde er een gedicht aan, L'ascensore: om naar het paradijs te gaan, schreef hij, zou hij juist de lift van Castelletto willen nemen. Enkele van zijn verzen staan op een plaquette in de toegangstunnel.
De houten art-nouveaucabines zijn nagebouwd volgens de oorspronkelijke tekeningen uit het begin van de twintigste eeuw. Om terug naar het centrum te gaan, kun je te voet afdalen langs de oude bakstenen crêuze, tussen huisjes en de achterkanten van adellijke palazzi.
De naam komt van een vesting, de Castelletto, die de heuvel beheerste, vroeger Monte Albano genoemd: een ideale plek om stad en haven in de gaten te houden. De eerste toren dateert van 1161, en in 1402 maakte de Franse gouverneur Boucicaut er zijn zetel van.
Voor de Genuezen was de vesting het symbool van vreemde onderdrukking. In 1528 verwoestte het volk haar; het huis Savoye bouwde haar in 1819 weer op om opstanden in toom te houden, en in 1849 maakte de opstandige stad haar opnieuw met de grond gelijk, dit keer voorgoed.
Op haar plaats verrezen vanaf het midden van de negentiende eeuw deftige herenhuizen. Op de nabijgelegen Piazza Goffredo Villa staat een bronzen monument voor de gevallenen, een jeugdwerk van Francesco Messina, met drie soldaten die handgranaten gooien.