Opis
Villa Durazzo Pallavicini to wielki romantyczny park z XIX wieku na wzgórzu w Pegli, w zachodniej części Genui: prawie dziewięć hektarów ścieżek, stawów, grot i sztucznych ruin, zaprojektowanych jak spektakl teatralny w trzech aktach. Wejście znajduje się obok stacji Pegli.
Zaprojektował go w latach 1840–1846 Michele Canzio, scenograf Teatro Carlo Felice, dla markiza Ignazia Alessandra Pallaviciniego. Zwiedza się go jak opowieść: po prologu i Łuku Triumfalnym, który zachęca, by zostawić troski w mieście, zaczyna się las.
Pierwszy akt poświęcony jest Naturze, z jedną z najstarszych we Włoszech kolekcji kamelii, posadzonych w latach 1856–1877, które kwitną wiosną. Drugi, na szczycie sosnowego lasu, opowiada o Historii: jest tu zamek, gotycka kapliczka i mauzoleum kapitana.
Trzeci akt to Oczyszczenie: ciemne i kręte przejście przez grotę, która przedstawia zaświaty, wychodzi na Wielkie Jezioro, obraz Raju. Pośrodku wody wznosi się świątynka Diany, która stała się symbolem parku.
Wokół jeziora Canzio umieścił żelazny mostek w stylu orientalnym, chińską pagodę, egipski obelisk i turecką świątynię. Dalej stoi ośmioboczny Casino di Flora, z kolorowymi szybami i dwoma lustrami naprzeciw siebie, które w nieskończoność zwielokrotniają tego, kto stanie pośrodku.
Niektórzy widzą w tej trasie drogę masońskiej inicjacji, inspirowaną ideami markiza, który jednak nigdy nie wyrażał ich otwarcie: od porzucenia trosk przez poznanie aż do prawdy po próbie groty.
Park otwarto w 1846 roku z okazji kongresu włoskich naukowców i w przeciwieństwie do prywatnych ogrodów patrycjuszowskich willi przyjmował publiczność za opłatą: co roku przyciągał tysiące gości i pomógł Pegli stać się kurortem o europejskiej sławie. W 2017 roku został nagrodzony jako najpiękniejszy park we Włoszech.
Na szczycie wzgórza neoklasycystyczna willa mieści od 1936 roku Muzeum Archeologii Liguryjskiej. Wśród eksponatów jest pochówek Księcia, chłopca w wieku około piętnastu lat, który żył 24 000 lat temu i został znaleziony z bogatym wyposażeniem w jaskini Arene Candide.
Zaprojektował go w latach 1840–1846 Michele Canzio, scenograf Teatro Carlo Felice, dla markiza Ignazia Alessandra Pallaviciniego. Zwiedza się go jak opowieść: po prologu i Łuku Triumfalnym, który zachęca, by zostawić troski w mieście, zaczyna się las.
Pierwszy akt poświęcony jest Naturze, z jedną z najstarszych we Włoszech kolekcji kamelii, posadzonych w latach 1856–1877, które kwitną wiosną. Drugi, na szczycie sosnowego lasu, opowiada o Historii: jest tu zamek, gotycka kapliczka i mauzoleum kapitana.
Trzeci akt to Oczyszczenie: ciemne i kręte przejście przez grotę, która przedstawia zaświaty, wychodzi na Wielkie Jezioro, obraz Raju. Pośrodku wody wznosi się świątynka Diany, która stała się symbolem parku.
Wokół jeziora Canzio umieścił żelazny mostek w stylu orientalnym, chińską pagodę, egipski obelisk i turecką świątynię. Dalej stoi ośmioboczny Casino di Flora, z kolorowymi szybami i dwoma lustrami naprzeciw siebie, które w nieskończoność zwielokrotniają tego, kto stanie pośrodku.
Niektórzy widzą w tej trasie drogę masońskiej inicjacji, inspirowaną ideami markiza, który jednak nigdy nie wyrażał ich otwarcie: od porzucenia trosk przez poznanie aż do prawdy po próbie groty.
Park otwarto w 1846 roku z okazji kongresu włoskich naukowców i w przeciwieństwie do prywatnych ogrodów patrycjuszowskich willi przyjmował publiczność za opłatą: co roku przyciągał tysiące gości i pomógł Pegli stać się kurortem o europejskiej sławie. W 2017 roku został nagrodzony jako najpiękniejszy park we Włoszech.
Na szczycie wzgórza neoklasycystyczna willa mieści od 1936 roku Muzeum Archeologii Liguryjskiej. Wśród eksponatów jest pochówek Księcia, chłopca w wieku około piętnastu lat, który żył 24 000 lat temu i został znaleziony z bogatym wyposażeniem w jaskini Arene Candide.