Opis
Passeggiata Anita Garibaldi, dla genueńczyków po prostu promenada w Nervi, to pieszy deptak nad morzem, długi na prawie dwa kilometry, biegnący nad klifem od przystani Nervi do dawnej przystani Capolungo, z cyplem Portofino na horyzoncie.
Trasa biegnie tuż nad skałami, wśród zatoczek i naturalnych basenów wyrzeźbionych w skale, gdzie latem można się kąpać dzięki drabinkom wzdłuż wybrzeża. Bary, lokale i małe kąpieliska wciskają się między skały.
Najbardziej rozpoznawalnym punktem jest Torre Gropallo z XVI wieku, zbudowana razem z zamkiem nad przystanią, by bronić wybrzeża przed korsarzami Draguta. Nazywano ją też wieżą Siana: na jej szczycie palono mokre siano, by w razie niebezpieczeństwa wysyłać sygnały dymne.
Wzdłuż trasy wyróżnia się też budynek Marinella, przykład architektury racjonalistycznej. Z promenady wchodzi się bezpośrednio do Parków Nervi, z pomnikowymi drzewami, wielkim ogrodem różanym i gromadą szarych wiewiórek przyzwyczajonych do orzeszków od odwiedzających.
Klimat jest łagodny nawet zimą, bo wzgórza za Nervi osłaniają wybrzeże: promenada jest piękna w pogodne dni, a także przy sirocco, gdy fale rozbijają się w pianę o skały.
Na początku była tu ścieżka rybaków i rolników, używana od pierwszych dziesięcioleci XIX wieku, by dotrzeć do łodzi i pól nad morzem. W 1862 roku markiz Gaetano Gropallo, który kupił wieżę, kazał zbudować prawdziwą promenadę.
Początkowo była podzielona na dwie części, bo pośrodku leżał teren prywatnej willi: drugi odcinek, do Capolungo, powstał w 1872 roku. Od 1959 roku jest zamknięta dla samochodów i wyłącznie piesza.
Wielokrotnie zmieniała nazwę: nosiła imię Księżnej Piemontu, w 1944 roku przemianowano ją na Decima Flottiglia MAS, a w 1945 roku miasto poświęciło ją Anicie Garibaldi. Pojawia się też w kilku filmach, między innymi w Palombella rossa Nanniego Morettiego.
Trasa biegnie tuż nad skałami, wśród zatoczek i naturalnych basenów wyrzeźbionych w skale, gdzie latem można się kąpać dzięki drabinkom wzdłuż wybrzeża. Bary, lokale i małe kąpieliska wciskają się między skały.
Najbardziej rozpoznawalnym punktem jest Torre Gropallo z XVI wieku, zbudowana razem z zamkiem nad przystanią, by bronić wybrzeża przed korsarzami Draguta. Nazywano ją też wieżą Siana: na jej szczycie palono mokre siano, by w razie niebezpieczeństwa wysyłać sygnały dymne.
Wzdłuż trasy wyróżnia się też budynek Marinella, przykład architektury racjonalistycznej. Z promenady wchodzi się bezpośrednio do Parków Nervi, z pomnikowymi drzewami, wielkim ogrodem różanym i gromadą szarych wiewiórek przyzwyczajonych do orzeszków od odwiedzających.
Klimat jest łagodny nawet zimą, bo wzgórza za Nervi osłaniają wybrzeże: promenada jest piękna w pogodne dni, a także przy sirocco, gdy fale rozbijają się w pianę o skały.
Na początku była tu ścieżka rybaków i rolników, używana od pierwszych dziesięcioleci XIX wieku, by dotrzeć do łodzi i pól nad morzem. W 1862 roku markiz Gaetano Gropallo, który kupił wieżę, kazał zbudować prawdziwą promenadę.
Początkowo była podzielona na dwie części, bo pośrodku leżał teren prywatnej willi: drugi odcinek, do Capolungo, powstał w 1872 roku. Od 1959 roku jest zamknięta dla samochodów i wyłącznie piesza.
Wielokrotnie zmieniała nazwę: nosiła imię Księżnej Piemontu, w 1944 roku przemianowano ją na Decima Flottiglia MAS, a w 1945 roku miasto poświęciło ją Anicie Garibaldi. Pojawia się też w kilku filmach, między innymi w Palombella rossa Nanniego Morettiego.