Opis
Pałac Dożów to siedziba dożów Genui, między piazza De Ferrari a piazza Matteotti: przez wieki siedziba rządu Republiki, dziś centrum kultury miasta, z wielkimi wystawami w salach z freskami, dziedzińcami z portykami i średniowieczną wieżą, która służyła za więzienie.
Nazwę Ducale otrzymał w 1339 roku, gdy zamieszkał w nim pierwszy doża, Simone Boccanegra. Obecny pałac łączy budynki z XIII wieku w manierystyczną budowlę Vannonego z końca XVI wieku, częściowo przebudowaną po pożarze w 1777 roku.
Przez bramę od piazza Matteotti wchodzisz do sklepionego atrium Vannonego, długiego na 43 metry: białe sklepienie wsparte na końcach rzędami kolumn przypomina żagiel wydęty wiatrem. Po bokach otwierają się dwa dziedzińce z portykami, z kolumnami ustawionymi w perspektywiczną grę.
Reprezentacyjne schody prowadzą na piętro szlacheckie. Sala Wielkiej Rady, długa na 37 metrów, to miejsce, gdzie wybierano dożę: neoklasycystyczna, z marmurowymi kolumnami, stiukowymi kariatydami i sklepieniem przypominającym kadłub odwróconego statku.
Obok są sala Małej Rady, apartament doży z rokokowymi stiukami i kaplica dożów, która ocalała z pożaru: w całości pokryta w XVII wieku freskami Giovanniego Battisty Carlonego, z Kolumbem wbijającym krzyż w Nowym Świecie.
Na górę wchodzi się do średniowiecznej wieży Grimaldina i jej więzienia. Na ścianach cel więźniowie zostawili napisy i rysunki: w celi artystów rozpoznać można okręty wojenne, żołnierzy, damy, rycerzy, a nawet balon.
Wśród więźniów byli osmański korsarz Dragut i kilku malarzy. Szlachcic Domenico Dalla Chiesa, uwięziony na żądanie brata senatora, zdołał uciec: wspiął się do izby dzwonów i spuścił na taras po fladze ze szczytu wieży.
Pałac ma dwa oblicza. Od piazza Matteotti stoi neoklasycystyczna fasada Simone Cantoniego, z kolumnami i posągami: kolumny służą też za przypory sklepienia sali, odbudowanego po pożarze z cegły w miejsce drewnianego.
Od piazza De Ferrari fasada jest za to malowana: odmalował ją w XX wieku Orlando Grosso, który od strony via Tommaso Reggio odsłonił też loggię i resztki średniowiecznych pałaców.
W XIX wieku, po upadku Republiki, pałac stał się sądem i pozostał nim do 1975 roku. Wielka restauracja z 1992 roku, na pięćsetlecie wyprawy Kolumba, oddała go miastu.
Koniecznie zobacz
• Sklepione atrium i dziedzińce.
• Sala Wielkiej Rady.
• Kaplica dożów.
• Wieża Grimaldina i więzienie.
Czy wiesz, że…?
• W portyku mniejszego dziedzińca wciąż widać otwór, do którego mieszkańcy mogli wrzucać anonimowe donosy.
• W 2001 roku w pałacu odbywały się obrady szczytu G8.
Nazwę Ducale otrzymał w 1339 roku, gdy zamieszkał w nim pierwszy doża, Simone Boccanegra. Obecny pałac łączy budynki z XIII wieku w manierystyczną budowlę Vannonego z końca XVI wieku, częściowo przebudowaną po pożarze w 1777 roku.
Przez bramę od piazza Matteotti wchodzisz do sklepionego atrium Vannonego, długiego na 43 metry: białe sklepienie wsparte na końcach rzędami kolumn przypomina żagiel wydęty wiatrem. Po bokach otwierają się dwa dziedzińce z portykami, z kolumnami ustawionymi w perspektywiczną grę.
Reprezentacyjne schody prowadzą na piętro szlacheckie. Sala Wielkiej Rady, długa na 37 metrów, to miejsce, gdzie wybierano dożę: neoklasycystyczna, z marmurowymi kolumnami, stiukowymi kariatydami i sklepieniem przypominającym kadłub odwróconego statku.
Obok są sala Małej Rady, apartament doży z rokokowymi stiukami i kaplica dożów, która ocalała z pożaru: w całości pokryta w XVII wieku freskami Giovanniego Battisty Carlonego, z Kolumbem wbijającym krzyż w Nowym Świecie.
Na górę wchodzi się do średniowiecznej wieży Grimaldina i jej więzienia. Na ścianach cel więźniowie zostawili napisy i rysunki: w celi artystów rozpoznać można okręty wojenne, żołnierzy, damy, rycerzy, a nawet balon.
Wśród więźniów byli osmański korsarz Dragut i kilku malarzy. Szlachcic Domenico Dalla Chiesa, uwięziony na żądanie brata senatora, zdołał uciec: wspiął się do izby dzwonów i spuścił na taras po fladze ze szczytu wieży.
Pałac ma dwa oblicza. Od piazza Matteotti stoi neoklasycystyczna fasada Simone Cantoniego, z kolumnami i posągami: kolumny służą też za przypory sklepienia sali, odbudowanego po pożarze z cegły w miejsce drewnianego.
Od piazza De Ferrari fasada jest za to malowana: odmalował ją w XX wieku Orlando Grosso, który od strony via Tommaso Reggio odsłonił też loggię i resztki średniowiecznych pałaców.
W XIX wieku, po upadku Republiki, pałac stał się sądem i pozostał nim do 1975 roku. Wielka restauracja z 1992 roku, na pięćsetlecie wyprawy Kolumba, oddała go miastu.
Koniecznie zobacz
• Sklepione atrium i dziedzińce.
• Sala Wielkiej Rady.
• Kaplica dożów.
• Wieża Grimaldina i więzienie.
Czy wiesz, że…?
• W portyku mniejszego dziedzińca wciąż widać otwór, do którego mieszkańcy mogli wrzucać anonimowe donosy.
• W 2001 roku w pałacu odbywały się obrady szczytu G8.