Opis
Galeria Narodowa Palazzo Spinola to szlachecki pałac w Genui, który pozostał taki, jak wtedy, gdy się w nim mieszkało: freski, meble, lustra i obrazy na swoich miejscach, w sercu zaułków, na piazza di Pellicceria, a do tego galeria arcydzieł.
W 1958 roku markizowie Paolo i Franco Spinola podarowali go państwu ze wszystkim, co zawierał, pod jednym warunkiem: że zachowa wygląd historycznej rezydencji. Dzięki temu zwiedzanie prowadzi przez ponad trzy stulecia życia wielkich genueńskich rodów.
Pierwsze piętro reprezentacyjne pozostało siedemnastowieczne. Na suficie salonu Lazzaro Tavarone namalował w 1614 roku oblężenie Lizbony, wyczyn fundatora, Francesca Grimaldiego; w salonikach stoją oryginalne meble, niektóre z brodatymi głowami rzeźbionymi na narożnikach, i wisi portret Ansalda Pallavicina pędzla van Dycka.
Drugie piętro to triumf rokoka, którego zażyczyła sobie w 1734 roku Maddalena Doria. Trasa kulminuje w Galerii Luster, cała w złoconych stiukach wokół Bachusa, Wenus i Amora, według mody z Wersalu.
W jednym z saloników stoi ogromne lustro kupione w Paryżu, które dotarło do Genui po pełnej przygód podróży: lądem aż do Kadyksu, potem morzem. Na ścianach obrazy Guida Reniego, Luki Giordana, Bernarda Strozziego i Valeria Castella.
Na antresoli zachowała się zabytkowa kuchnia, taka jak na początku XIX wieku: wielkie koło napędzało windę, która wwoziła dania do jadalni piętro wyżej.
Na trzecim piętrze, odbudowanym po wojennych bombardowaniach, wystawiono najcenniejsze dzieła, wśród nich Ecce Homo Antonella da Messiny. Do muzeum należy też konny portret Giovanniego Carla Dorii pędzla Rubensa. Kręcone schody prowadzą na taras z widokiem na stare miasto.
W całej swojej historii pałac został sprzedany tylko raz: Tommaso Grimaldi odstąpił go szwagrowi, Ansaldowi Pallavicinowi, by spłacić duży dług. Potem przechodził już zawsze w drodze dziedziczenia, od Pallavicinich do Doriów, aż po Spinolów.
W jadalni wisi portret doży Agostina Pallavicina, pierwszego, który nosił koronę i berło. Uzyskał je, ogłaszając w 1637 roku Madonnę królową Genui, aby Republika nie stała już o szczebel niżej od królów Europy.
W 1958 roku markizowie Paolo i Franco Spinola podarowali go państwu ze wszystkim, co zawierał, pod jednym warunkiem: że zachowa wygląd historycznej rezydencji. Dzięki temu zwiedzanie prowadzi przez ponad trzy stulecia życia wielkich genueńskich rodów.
Pierwsze piętro reprezentacyjne pozostało siedemnastowieczne. Na suficie salonu Lazzaro Tavarone namalował w 1614 roku oblężenie Lizbony, wyczyn fundatora, Francesca Grimaldiego; w salonikach stoją oryginalne meble, niektóre z brodatymi głowami rzeźbionymi na narożnikach, i wisi portret Ansalda Pallavicina pędzla van Dycka.
Drugie piętro to triumf rokoka, którego zażyczyła sobie w 1734 roku Maddalena Doria. Trasa kulminuje w Galerii Luster, cała w złoconych stiukach wokół Bachusa, Wenus i Amora, według mody z Wersalu.
W jednym z saloników stoi ogromne lustro kupione w Paryżu, które dotarło do Genui po pełnej przygód podróży: lądem aż do Kadyksu, potem morzem. Na ścianach obrazy Guida Reniego, Luki Giordana, Bernarda Strozziego i Valeria Castella.
Na antresoli zachowała się zabytkowa kuchnia, taka jak na początku XIX wieku: wielkie koło napędzało windę, która wwoziła dania do jadalni piętro wyżej.
Na trzecim piętrze, odbudowanym po wojennych bombardowaniach, wystawiono najcenniejsze dzieła, wśród nich Ecce Homo Antonella da Messiny. Do muzeum należy też konny portret Giovanniego Carla Dorii pędzla Rubensa. Kręcone schody prowadzą na taras z widokiem na stare miasto.
W całej swojej historii pałac został sprzedany tylko raz: Tommaso Grimaldi odstąpił go szwagrowi, Ansaldowi Pallavicinowi, by spłacić duży dług. Potem przechodził już zawsze w drodze dziedziczenia, od Pallavicinich do Doriów, aż po Spinolów.
W jadalni wisi portret doży Agostina Pallavicina, pierwszego, który nosił koronę i berło. Uzyskał je, ogłaszając w 1637 roku Madonnę królową Genui, aby Republika nie stała już o szczebel niżej od królów Europy.