Opis
Kościół San Pietro in Banchi to kościół zawieszony nad sklepami na piazza Banchi, dawnym placu bankierów i kupców w starym mieście Genui: wchodzi się do niego po wielkich schodach, ponad rzędem sklepów, które opłaciły jego budowę.
Właśnie to jest jego osobliwością. Aby sfinansować budowę, razem z pobliską Loggią Kupców, Republika wynajęła i sprzedała sklepy i magazyny na parterze. Kościół postawiono więc na tarasie, wyniesiony ponad ulicę, z fasadą zwróconą ku placowi.
Fasada ma portyk z trzema arkadami i freskami na sklepieniach, dwie małe dzwonnice po bokach i efektowne schody, które łączą ją z placem. Dekoracji fasady nigdy nie ukończono: w jej miejsce w połowie XVII wieku Giovanni Battista Baiardo namalował iluzjonistyczne architektury.
W górze wyróżnia się wielka ośmioboczna kopuła kryta łupkowymi płytkami, z trzecią, większą dzwonnicą z tyłu. Projekt przewidywał cztery, ale czwartej nigdy nie zbudowano.
Wewnątrz jedyna nawa jest wyłożona białym marmurem. W prezbiterium stiuki Marcella Sparza opowiadają o Męce Pańskiej, Trójcy Świętej i przekazaniu kluczy świętemu Piotrowi. W drugiej kaplicy po lewej znajduje się Niepokalana Andrei Semina z 1588 roku, wśród posągów świętych dłuta Taddea Carlonego i Daniela Caselli.
Ta kaplica jest sercem całej historii. Budowę rozpoczęto w 1572 roku, ale w 1580 roku Senat postanowił dokończyć kościół i poświęcić go Niepokalanej, by wypełnić ślub złożony po zarazie z 1579 roku. Prace zakończono w 1585 roku.
Wcześniej stał tu inny kościół, San Pietro della Porta, obok bramy w murach karolińskich. Należał do mnichów z Bobbio, którzy co roku otrzymywali z niego kasztany, oliwę, figi, wino i dwieście cedratów. Spłonął w 1398 roku podczas starcia gwelfów z gibelinami wśród stołów bankierów.
25 lutego 1682 roku na schodach dwaj płatni zabójcy zasztyletowali muzyka Alessandra Stradellę, być może z powodu romansu: zleceniodawcy nigdy nie wykryto. W 1942 roku bomba rozdarła fasadę i sklepienie, niszcząc obie małe dzwonnice: kościół odbudowano w dawnym kształcie, na podstawie starych fotografii i rycin.
Właśnie to jest jego osobliwością. Aby sfinansować budowę, razem z pobliską Loggią Kupców, Republika wynajęła i sprzedała sklepy i magazyny na parterze. Kościół postawiono więc na tarasie, wyniesiony ponad ulicę, z fasadą zwróconą ku placowi.
Fasada ma portyk z trzema arkadami i freskami na sklepieniach, dwie małe dzwonnice po bokach i efektowne schody, które łączą ją z placem. Dekoracji fasady nigdy nie ukończono: w jej miejsce w połowie XVII wieku Giovanni Battista Baiardo namalował iluzjonistyczne architektury.
W górze wyróżnia się wielka ośmioboczna kopuła kryta łupkowymi płytkami, z trzecią, większą dzwonnicą z tyłu. Projekt przewidywał cztery, ale czwartej nigdy nie zbudowano.
Wewnątrz jedyna nawa jest wyłożona białym marmurem. W prezbiterium stiuki Marcella Sparza opowiadają o Męce Pańskiej, Trójcy Świętej i przekazaniu kluczy świętemu Piotrowi. W drugiej kaplicy po lewej znajduje się Niepokalana Andrei Semina z 1588 roku, wśród posągów świętych dłuta Taddea Carlonego i Daniela Caselli.
Ta kaplica jest sercem całej historii. Budowę rozpoczęto w 1572 roku, ale w 1580 roku Senat postanowił dokończyć kościół i poświęcić go Niepokalanej, by wypełnić ślub złożony po zarazie z 1579 roku. Prace zakończono w 1585 roku.
Wcześniej stał tu inny kościół, San Pietro della Porta, obok bramy w murach karolińskich. Należał do mnichów z Bobbio, którzy co roku otrzymywali z niego kasztany, oliwę, figi, wino i dwieście cedratów. Spłonął w 1398 roku podczas starcia gwelfów z gibelinami wśród stołów bankierów.
25 lutego 1682 roku na schodach dwaj płatni zabójcy zasztyletowali muzyka Alessandra Stradellę, być może z powodu romansu: zleceniodawcy nigdy nie wykryto. W 1942 roku bomba rozdarła fasadę i sklepienie, niszcząc obie małe dzwonnice: kościół odbudowano w dawnym kształcie, na podstawie starych fotografii i rycin.