Opis
Kościół Gesù, poświęcony świętym Ambrożemu i Andrzejowi, to barokowa szkatuła przy piazza Matteotti, kilka kroków od piazza De Ferrari, naprzeciwko Pałacu Dożów. Jego przepyszne, wielobarwne wnętrze kryje freski, marmury i arcydzieła Rubensa i Guido Reniego.
W środku wzrok od razu biegnie ku freskom na sklepieniach, które namalowali bracia Giovanni i Giovanni Battista Carlone, z historiami Chrystusa i Maryi, aż po kopułę z Triumfem imienia Jezus, motywem typowym dla kościołów jezuickich.
W ołtarzu głównym znajduje się Obrzezanie Rubensa, namalowane w 1608 roku podczas jego pierwszego pobytu w Genui. Drugi Rubens wisi w trzeciej kaplicy po lewej: Cuda świętego Ignacego, na których założyciel jezuitów uwalnia opętaną kobietę i wskrzesza dziecko.
To płótno powstało w Antwerpii w 1620 roku i zostało wysłane do Genui, bo tak zapisał w testamencie Nicolò Pallavicino. To właśnie Pallavicini zapłacili za odbudowę kościoła, a boczne kaplice fundowały najzamożniejsze rody miasta.
W trzeciej kaplicy po prawej, kaplicy Durazzów, znajduje się Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny Guido Reniego z 1616 roku. Nieco wcześniej, w kaplicy rodu Raggio, Ukrzyżowanie Simona Voueta ma światłocień w stylu Caravaggia, a pod ołtarzem stoi szopka wyrzeźbiona przez Tommasa Orsolina.
Dzięki tym dziełom, które trafiły tu na początku XVII wieku, kościół stał się kolebką genueńskiego baroku. Herby Durazzów i rodu Raggio wciąż są wyryte w marmurach, przypominając, kto zapłacił za arcydzieła.
Historia zaczyna się jednak dużo wcześniej. W 569 roku biskup Mediolanu Honoratus uciekł przed Longobardami do Genui i osiadł w dzielnicy handlarzy drobiu, niedaleko katedry: dla mediolańczyków na wygnaniu powstał kościół pod wezwaniem ich świętego, Ambrożego.
Jezuici, którzy przybyli do Genui w 1552 roku, przebudowali go od podstaw do 1589 roku według projektu jezuity Giuseppe Valeriana. Fasada pochodzi natomiast z XIX wieku: ukończono ją w 1894 roku według rysunków Rubensa, po rozebraniu łuku, który łączył ją bezpośrednio z pałacem doży.
W środku wzrok od razu biegnie ku freskom na sklepieniach, które namalowali bracia Giovanni i Giovanni Battista Carlone, z historiami Chrystusa i Maryi, aż po kopułę z Triumfem imienia Jezus, motywem typowym dla kościołów jezuickich.
W ołtarzu głównym znajduje się Obrzezanie Rubensa, namalowane w 1608 roku podczas jego pierwszego pobytu w Genui. Drugi Rubens wisi w trzeciej kaplicy po lewej: Cuda świętego Ignacego, na których założyciel jezuitów uwalnia opętaną kobietę i wskrzesza dziecko.
To płótno powstało w Antwerpii w 1620 roku i zostało wysłane do Genui, bo tak zapisał w testamencie Nicolò Pallavicino. To właśnie Pallavicini zapłacili za odbudowę kościoła, a boczne kaplice fundowały najzamożniejsze rody miasta.
W trzeciej kaplicy po prawej, kaplicy Durazzów, znajduje się Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny Guido Reniego z 1616 roku. Nieco wcześniej, w kaplicy rodu Raggio, Ukrzyżowanie Simona Voueta ma światłocień w stylu Caravaggia, a pod ołtarzem stoi szopka wyrzeźbiona przez Tommasa Orsolina.
Dzięki tym dziełom, które trafiły tu na początku XVII wieku, kościół stał się kolebką genueńskiego baroku. Herby Durazzów i rodu Raggio wciąż są wyryte w marmurach, przypominając, kto zapłacił za arcydzieła.
Historia zaczyna się jednak dużo wcześniej. W 569 roku biskup Mediolanu Honoratus uciekł przed Longobardami do Genui i osiadł w dzielnicy handlarzy drobiu, niedaleko katedry: dla mediolańczyków na wygnaniu powstał kościół pod wezwaniem ich świętego, Ambrożego.
Jezuici, którzy przybyli do Genui w 1552 roku, przebudowali go od podstaw do 1589 roku według projektu jezuity Giuseppe Valeriana. Fasada pochodzi natomiast z XIX wieku: ukończono ją w 1894 roku według rysunków Rubensa, po rozebraniu łuku, który łączył ją bezpośrednio z pałacem doży.