Opis
Boccadasse to dawna wioska rybacka Genui: domy w pastelowych kolorach stłoczone wokół małej zatoczki, łodzie wyciągnięte na brzeg i kościółek nad morzem, na końcu nadmorskiej promenady corso Italia, około 5 kilometrów od centrum.
Miasto ją otoczyło, ale wioska pozostała prawie taka, jaka musiała być sto czy dwieście lat temu. I nie jest to makieta dla turystów: kilku rybaków wciąż tu pracuje, obok lodziarni, restauracji i małych galerii sztuki.
Sercem jest piazza Nettuno, placyk otwarty na plażę. Na szczycie wioski stoi kościół św. Antoniego z Padwy, zbudowany na początku XVIII wieku przez rybaków: na ścianach wiszą modele statków zostawione jako wota, pamiątki dramatów ludzi morza.
Za kościołem otwiera się punkt widokowy Edoarda Firpo, taras, z którego widać całą wioskę z góry, z tablicą z wersami, które poeta poświęcił Boccadasse. Stąd schodzi się po schodach albo via Aurora, typową liguryjską crêuzą.
Inna crêuza prowadzi na Capo di Santa Chiara, nad którym dominuje zamek Türcke, budowla w stylu średniowiecznym zaprojektowana przez Gino Coppedè w 1903 roku. Z punktu widokowego wzrok biegnie wzdłuż wschodniego wybrzeża aż po cypel Portofino.
Nazwa pochodzi może od „bocca d'asino”, czyli „oślego pyska”, ze względu na kształt zatoki, ale to tylko najczęściej przytaczana hipoteza. Legenda głosi, że wioskę założyli około roku tysięcznego hiszpańscy rybacy, którzy schronili się tu przed burzą: od ich kapitana miało pochodzić nazwisko Dodero, wciąż popularne w okolicy.
Pewniejszy jest upór mieszkańców: gdy w 1915 roku otwierano corso Italia, projekt zakładał przedłużenie go aż pod same domy, a ich sprzeciw go zatrzymał.
Dlatego ruch uliczny, dotarłszy do kościoła św. Antoniego, skręca w głąb lądu i zostawia wioskę nietkniętą. Gino Paoli, który przez długi czas mieszkał na salita di Santa Chiara, poświęcił Boccadasse piosenkę. A Andrea Camilleri osadził tu Livię, genueńską narzeczoną komisarza Montalbana.
Miasto ją otoczyło, ale wioska pozostała prawie taka, jaka musiała być sto czy dwieście lat temu. I nie jest to makieta dla turystów: kilku rybaków wciąż tu pracuje, obok lodziarni, restauracji i małych galerii sztuki.
Sercem jest piazza Nettuno, placyk otwarty na plażę. Na szczycie wioski stoi kościół św. Antoniego z Padwy, zbudowany na początku XVIII wieku przez rybaków: na ścianach wiszą modele statków zostawione jako wota, pamiątki dramatów ludzi morza.
Za kościołem otwiera się punkt widokowy Edoarda Firpo, taras, z którego widać całą wioskę z góry, z tablicą z wersami, które poeta poświęcił Boccadasse. Stąd schodzi się po schodach albo via Aurora, typową liguryjską crêuzą.
Inna crêuza prowadzi na Capo di Santa Chiara, nad którym dominuje zamek Türcke, budowla w stylu średniowiecznym zaprojektowana przez Gino Coppedè w 1903 roku. Z punktu widokowego wzrok biegnie wzdłuż wschodniego wybrzeża aż po cypel Portofino.
Nazwa pochodzi może od „bocca d'asino”, czyli „oślego pyska”, ze względu na kształt zatoki, ale to tylko najczęściej przytaczana hipoteza. Legenda głosi, że wioskę założyli około roku tysięcznego hiszpańscy rybacy, którzy schronili się tu przed burzą: od ich kapitana miało pochodzić nazwisko Dodero, wciąż popularne w okolicy.
Pewniejszy jest upór mieszkańców: gdy w 1915 roku otwierano corso Italia, projekt zakładał przedłużenie go aż pod same domy, a ich sprzeciw go zatrzymał.
Dlatego ruch uliczny, dotarłszy do kościoła św. Antoniego, skręca w głąb lądu i zostawia wioskę nietkniętą. Gino Paoli, który przez długi czas mieszkał na salita di Santa Chiara, poświęcił Boccadasse piosenkę. A Andrea Camilleri osadził tu Livię, genueńską narzeczoną komisarza Montalbana.