Opis
Bigo to biały dźwig zaprojektowany przez Renzo Piano, który wznosi się nad Porto Antico w Genui: wiązka stalowych masztów rozłożonych wachlarzem nad wodą, z panoramiczną windą, która obracając się, wjeżdża ponad port i stare miasto.
Nazwa i kształt pochodzą od bighi, żurawi ładunkowych, które niegdyś tłoczyły się na nabrzeżach i przenosiły towary ze statków. Piano zaprojektował go na Expo 1992, które świętowało pięćsetlecie wyprawy Kolumba.
Najbardziej lubiana jest winda panoramiczna: kabina na około trzydzieści osób, która powoli wznosi się na wysokość 40 metrów, obracając się przy tym o pełne koło. Dzięki temu nikt nie stoi po złej stronie szyby.
Z góry widać port ze statkami, dachy i dzwonnice starego miasta oraz wzgórza, które zamykają miasto od tyłu. Nagrany głos w kilku językach i kilka tablic pomagają rozpoznać pałace i zabytki.
Bigo to nie tylko punkt widokowy. Dwa najdłuższe ramiona podtrzymują swoimi cięgnami wielką konstrukcję namiotową nad Piazza delle Feste, jasne, świetliste zadaszenie, pod którym zimą działa lodowisko, a przez resztę roku odbywają się koncerty i imprezy.
Liczby wyjaśniają, dlaczego inżynierowie i architekci wciąż go badają: około 400 ton stali i 3 kilometry lin, a główny maszt ma 2,3 metra szerokości. Całość stoi na małej sztucznej wyspie pośrodku basenu portowego, zakotwiczonej w dnie.
Przed montażem maszty przetestowano w tunelu aerodynamicznym Uniwersytetu w Bristolu, by mieć pewność, że wytrzymają porywy wiatru smagające port. Obliczenia wykonał Peter Rice, inżynier, który wcześniej pracował z Piano przy Centre Pompidou w Paryżu.
Pomysł Piano był prosty: zbudować na święto obiekty, które pozostaną użyteczne także potem, gdy zgasną światła obchodów kolumbowskich. Dziś Bigo widnieje w logo Porto Antico i razem z Akwarium i Biosferą jest jednym z symboli Genui, która odzyskała swoje morze.
Nazwa i kształt pochodzą od bighi, żurawi ładunkowych, które niegdyś tłoczyły się na nabrzeżach i przenosiły towary ze statków. Piano zaprojektował go na Expo 1992, które świętowało pięćsetlecie wyprawy Kolumba.
Najbardziej lubiana jest winda panoramiczna: kabina na około trzydzieści osób, która powoli wznosi się na wysokość 40 metrów, obracając się przy tym o pełne koło. Dzięki temu nikt nie stoi po złej stronie szyby.
Z góry widać port ze statkami, dachy i dzwonnice starego miasta oraz wzgórza, które zamykają miasto od tyłu. Nagrany głos w kilku językach i kilka tablic pomagają rozpoznać pałace i zabytki.
Bigo to nie tylko punkt widokowy. Dwa najdłuższe ramiona podtrzymują swoimi cięgnami wielką konstrukcję namiotową nad Piazza delle Feste, jasne, świetliste zadaszenie, pod którym zimą działa lodowisko, a przez resztę roku odbywają się koncerty i imprezy.
Liczby wyjaśniają, dlaczego inżynierowie i architekci wciąż go badają: około 400 ton stali i 3 kilometry lin, a główny maszt ma 2,3 metra szerokości. Całość stoi na małej sztucznej wyspie pośrodku basenu portowego, zakotwiczonej w dnie.
Przed montażem maszty przetestowano w tunelu aerodynamicznym Uniwersytetu w Bristolu, by mieć pewność, że wytrzymają porywy wiatru smagające port. Obliczenia wykonał Peter Rice, inżynier, który wcześniej pracował z Piano przy Centre Pompidou w Paryżu.
Pomysł Piano był prosty: zbudować na święto obiekty, które pozostaną użyteczne także potem, gdy zgasną światła obchodów kolumbowskich. Dziś Bigo widnieje w logo Porto Antico i razem z Akwarium i Biosferą jest jednym z symboli Genui, która odzyskała swoje morze.