Omschrijving
Villa Durazzo Pallavicini is een groot romantisch park uit de negentiende eeuw op de heuvel van Pegli, in het westen van Genua: bijna negen hectare paden, vijvers, grotten en nepruïnes, ontworpen als een toneelvoorstelling in drie bedrijven. De ingang ligt naast het station van Pegli.
Het werd tussen 1840 en 1846 ontworpen door Michele Canzio, decorontwerper van het Teatro Carlo Felice, voor markies Ignazio Alessandro Pallavicini. Je loopt erdoor als door een verhaal: na een proloog en een Triomfboog, die je uitnodigt je zorgen in de stad achter te laten, begint het bos.
Het eerste bedrijf is gewijd aan de Natuur, met een van de oudste cameliacollecties van Italië, geplant tussen 1856 en 1877, die in het voorjaar bloeien. Het tweede, boven in het dennenbos, vertelt de Geschiedenis met een kasteel, een gotisch kapelletje en het mausoleum van een kapitein.
Het derde bedrijf is de Zuivering: een donkere, kronkelende doorgang door een grot die de onderwereld voorstelt, komt uit bij het Grote Meer, beeld van het Paradijs. Midden in het water staat het tempeltje van Diana, dat het symbool van het park is geworden.
Rond het meer plaatste Canzio een ijzeren bruggetje in oosterse stijl, een Chinese pagode, een Egyptische obelisk en een Turkse tempel. Verderop staat het achthoekige Casino di Flora, met gekleurd glas en twee tegenover elkaar geplaatste spiegels die wie in het midden staat eindeloos vermenigvuldigen.
Sommigen lezen in de route een vrijmetselaarsinwijding, geïnspireerd door de ideeën van de markies, die ze echter nooit openlijk uitsprak: van het loslaten van de zorgen naar kennis, tot de waarheid na de beproeving van de grot.
Het park ging open in 1846, ter gelegenheid van het congres van Italiaanse wetenschappers, en anders dan de privétuinen van de patriciërsvilla's ontving het betalend publiek: het trok elk jaar duizenden bezoekers en hielp Pegli een badplaats van Europese faam te worden. In 2017 werd het bekroond als mooiste park van Italië.
Boven op de heuvel huisvest de neoclassicistische villa sinds 1936 het Museo di Archeologia Ligure. Tot de vondsten behoort het graf van de Prins, een jongen van ongeveer vijftien die 24.000 jaar geleden leefde en met rijke grafgiften werd gevonden in de grot Arene Candide.
Het werd tussen 1840 en 1846 ontworpen door Michele Canzio, decorontwerper van het Teatro Carlo Felice, voor markies Ignazio Alessandro Pallavicini. Je loopt erdoor als door een verhaal: na een proloog en een Triomfboog, die je uitnodigt je zorgen in de stad achter te laten, begint het bos.
Het eerste bedrijf is gewijd aan de Natuur, met een van de oudste cameliacollecties van Italië, geplant tussen 1856 en 1877, die in het voorjaar bloeien. Het tweede, boven in het dennenbos, vertelt de Geschiedenis met een kasteel, een gotisch kapelletje en het mausoleum van een kapitein.
Het derde bedrijf is de Zuivering: een donkere, kronkelende doorgang door een grot die de onderwereld voorstelt, komt uit bij het Grote Meer, beeld van het Paradijs. Midden in het water staat het tempeltje van Diana, dat het symbool van het park is geworden.
Rond het meer plaatste Canzio een ijzeren bruggetje in oosterse stijl, een Chinese pagode, een Egyptische obelisk en een Turkse tempel. Verderop staat het achthoekige Casino di Flora, met gekleurd glas en twee tegenover elkaar geplaatste spiegels die wie in het midden staat eindeloos vermenigvuldigen.
Sommigen lezen in de route een vrijmetselaarsinwijding, geïnspireerd door de ideeën van de markies, die ze echter nooit openlijk uitsprak: van het loslaten van de zorgen naar kennis, tot de waarheid na de beproeving van de grot.
Het park ging open in 1846, ter gelegenheid van het congres van Italiaanse wetenschappers, en anders dan de privétuinen van de patriciërsvilla's ontving het betalend publiek: het trok elk jaar duizenden bezoekers en hielp Pegli een badplaats van Europese faam te worden. In 2017 werd het bekroond als mooiste park van Italië.
Boven op de heuvel huisvest de neoclassicistische villa sinds 1936 het Museo di Archeologia Ligure. Tot de vondsten behoort het graf van de Prins, een jongen van ongeveer vijftien die 24.000 jaar geleden leefde en met rijke grafgiften werd gevonden in de grot Arene Candide.