Omschrijving
Het Palazzo Ducale is het dogepaleis van Genua, tussen de Piazza De Ferrari en de Piazza Matteotti: eeuwenlang de zetel van de regering van de Republiek, nu het culturele centrum van de stad, met grote tentoonstellingen in zalen vol fresco's, binnenplaatsen met zuilengangen en een middeleeuwse toren die een gevangenis was.
Het kreeg de naam Ducale in 1339, toen de eerste doge, Simone Boccanegra, er ging wonen. Het huidige paleis voegt dertiende-eeuwse gebouwen samen in een maniëristisch bouwwerk van Vannone uit het eind van de zestiende eeuw, deels herbouwd na een brand in 1777.
Door de poort aan de Piazza Matteotti kom je in het overwelfde atrium van Vannone, 43 meter lang: een wit gewelf dat aan de uiteinden op rijen zuilen rust en doet denken aan een zeil bol van de wind. Aan weerszijden liggen de twee binnenplaatsen met zuilengangen, waar de zuilen een perspectivisch spel vormen.
De statietrap leidt naar de bel-etage. In de zaal van de Grote Raad, 37 meter lang, werd de doge gekozen: neoclassicistisch, met marmeren zuilen, kariatiden van stucwerk en een gewelf dat lijkt op de romp van een omgekeerd schip.
Ernaast liggen de zaal van de Kleine Raad, het appartement van de doge met rococostucwerk en de dogekapel, die aan de brand ontsnapte: in de zeventiende eeuw helemaal beschilderd door Giovanni Battista Carlone, met Columbus die het kruis plant in de Nieuwe Wereld.
Boven klim je naar de middeleeuwse Grimaldinatoren en de gevangenis. Op de muren van de cellen lieten gevangenen teksten en tekeningen achter: in de cel van de kunstenaars herken je oorlogsschepen, soldaten, dames, ridders en zelfs een luchtballon.
Onder de gevangenen waren de Ottomaanse kaper Dragut en verscheidene schilders. De edelman Domenico Dalla Chiesa, opgesloten op verzoek van zijn broer de senator, wist te ontsnappen: hij klom naar de klokkenkamer en liet zich langs de vlag boven op de toren op het terras zakken.
Het paleis heeft twee gezichten. Aan de Piazza Matteotti staat de neoclassicistische gevel van Simone Cantoni, met zuilen en beelden: de zuilen dienen ook als steunberen voor het gewelf van de zaal, dat na de brand in baksteen werd herbouwd in plaats van in hout.
Aan de Piazza De Ferrari is de gevel daarentegen beschilderd: in de twintigste eeuw opnieuw beschilderd door Orlando Grosso, die aan de Via Tommaso Reggio ook de loggia en de resten van de middeleeuwse paleizen blootlegde.
In de negentiende eeuw, na het einde van de Republiek, werd het paleis een rechtbank, tot 1975. De grote restauratie van 1992, vijfhonderd jaar na de reis van Columbus, gaf het terug aan de stad.
Niet missen
• Het overwelfde atrium en de binnenplaatsen.
• De zaal van de Grote Raad.
• De dogekapel.
• De Grimaldinatoren en de gevangenis.
Wist je dat?
• In de zuilengang van de kleine binnenplaats zie je nog de gleuf waarin burgers anonieme aanklachten konden achterlaten.
• In 2001 vonden in het paleis de vergaderingen van de G8-top plaats.
Het kreeg de naam Ducale in 1339, toen de eerste doge, Simone Boccanegra, er ging wonen. Het huidige paleis voegt dertiende-eeuwse gebouwen samen in een maniëristisch bouwwerk van Vannone uit het eind van de zestiende eeuw, deels herbouwd na een brand in 1777.
Door de poort aan de Piazza Matteotti kom je in het overwelfde atrium van Vannone, 43 meter lang: een wit gewelf dat aan de uiteinden op rijen zuilen rust en doet denken aan een zeil bol van de wind. Aan weerszijden liggen de twee binnenplaatsen met zuilengangen, waar de zuilen een perspectivisch spel vormen.
De statietrap leidt naar de bel-etage. In de zaal van de Grote Raad, 37 meter lang, werd de doge gekozen: neoclassicistisch, met marmeren zuilen, kariatiden van stucwerk en een gewelf dat lijkt op de romp van een omgekeerd schip.
Ernaast liggen de zaal van de Kleine Raad, het appartement van de doge met rococostucwerk en de dogekapel, die aan de brand ontsnapte: in de zeventiende eeuw helemaal beschilderd door Giovanni Battista Carlone, met Columbus die het kruis plant in de Nieuwe Wereld.
Boven klim je naar de middeleeuwse Grimaldinatoren en de gevangenis. Op de muren van de cellen lieten gevangenen teksten en tekeningen achter: in de cel van de kunstenaars herken je oorlogsschepen, soldaten, dames, ridders en zelfs een luchtballon.
Onder de gevangenen waren de Ottomaanse kaper Dragut en verscheidene schilders. De edelman Domenico Dalla Chiesa, opgesloten op verzoek van zijn broer de senator, wist te ontsnappen: hij klom naar de klokkenkamer en liet zich langs de vlag boven op de toren op het terras zakken.
Het paleis heeft twee gezichten. Aan de Piazza Matteotti staat de neoclassicistische gevel van Simone Cantoni, met zuilen en beelden: de zuilen dienen ook als steunberen voor het gewelf van de zaal, dat na de brand in baksteen werd herbouwd in plaats van in hout.
Aan de Piazza De Ferrari is de gevel daarentegen beschilderd: in de twintigste eeuw opnieuw beschilderd door Orlando Grosso, die aan de Via Tommaso Reggio ook de loggia en de resten van de middeleeuwse paleizen blootlegde.
In de negentiende eeuw, na het einde van de Republiek, werd het paleis een rechtbank, tot 1975. De grote restauratie van 1992, vijfhonderd jaar na de reis van Columbus, gaf het terug aan de stad.
Niet missen
• Het overwelfde atrium en de binnenplaatsen.
• De zaal van de Grote Raad.
• De dogekapel.
• De Grimaldinatoren en de gevangenis.
Wist je dat?
• In de zuilengang van de kleine binnenplaats zie je nog de gleuf waarin burgers anonieme aanklachten konden achterlaten.
• In 2001 vonden in het paleis de vergaderingen van de G8-top plaats.