Omschrijving
Boccadasse is het oude vissersdorp van Genua: pastelkleurige huizen dicht opeen rond een kleine baai, boten op het droge en een kerkje aan zee, aan het eind van de boulevard Corso Italia, zo'n 5 kilometer van het centrum.
De stad heeft het omsloten, maar het dorp is bijna gebleven zoals het er een of twee eeuwen geleden uitgezien moet hebben. En het is geen decor voor toeristen: een paar vissers werken er nog, naast ijssalons, restaurants en kleine kunstgalerieën.
Het hart is de Piazza Nettuno, het pleintje dat uitkijkt op het strand. Boven in het dorp staat de kerk van Sint-Antonius van Padua, begin achttiende eeuw gebouwd door de vissers: aan de muren hangen scheepsmodellen als ex voto, herinneringen aan de drama's van de zeelieden.
Achter de kerk ligt het uitzichtpunt Edoardo Firpo, het terras waar je het hele dorp van bovenaf ziet, met een plaquette met de verzen die de dichter aan Boccadasse wijdde. Van hier daal je af via een trap of via Via Aurora, een typische Ligurische crêuza.
Een andere crêuza klimt naar de Capo di Santa Chiara, waar het Castello Türcke boven uitsteekt, een kasteel in middeleeuwse stijl dat Gino Coppedè in 1903 ontwierp. Vanaf het uitzichtpunt loopt je blik langs de oostkust tot aan het voorgebergte van Portofino.
De naam komt misschien van „bocca d'asino”, ezelsbek, naar de vorm van de baai, maar dat is alleen de vaakst genoemde verklaring. Volgens een legende werd het dorp rond het jaar 1000 gesticht door Spaanse vissers die hier voor een storm schuilden: van hun kapitein zou de achternaam Dodero komen, die in de buurt nog veel voorkomt.
Zekerder is de vastberadenheid van de bewoners: toen in 1915 de Corso Italia werd aangelegd, wilde het plan hem doortrekken tot tegen de huizen, en hun verzet hield dat tegen.
Daarom draait het verkeer bij de kerk van Sint-Antonius landinwaarts en blijft het dorp ongeschonden. Gino Paoli, die lang aan de Salita di Santa Chiara woonde, wijdde een lied aan Boccadasse. En Andrea Camilleri liet er Livia wonen, de Genuese vriendin van commissaris Montalbano.
De stad heeft het omsloten, maar het dorp is bijna gebleven zoals het er een of twee eeuwen geleden uitgezien moet hebben. En het is geen decor voor toeristen: een paar vissers werken er nog, naast ijssalons, restaurants en kleine kunstgalerieën.
Het hart is de Piazza Nettuno, het pleintje dat uitkijkt op het strand. Boven in het dorp staat de kerk van Sint-Antonius van Padua, begin achttiende eeuw gebouwd door de vissers: aan de muren hangen scheepsmodellen als ex voto, herinneringen aan de drama's van de zeelieden.
Achter de kerk ligt het uitzichtpunt Edoardo Firpo, het terras waar je het hele dorp van bovenaf ziet, met een plaquette met de verzen die de dichter aan Boccadasse wijdde. Van hier daal je af via een trap of via Via Aurora, een typische Ligurische crêuza.
Een andere crêuza klimt naar de Capo di Santa Chiara, waar het Castello Türcke boven uitsteekt, een kasteel in middeleeuwse stijl dat Gino Coppedè in 1903 ontwierp. Vanaf het uitzichtpunt loopt je blik langs de oostkust tot aan het voorgebergte van Portofino.
De naam komt misschien van „bocca d'asino”, ezelsbek, naar de vorm van de baai, maar dat is alleen de vaakst genoemde verklaring. Volgens een legende werd het dorp rond het jaar 1000 gesticht door Spaanse vissers die hier voor een storm schuilden: van hun kapitein zou de achternaam Dodero komen, die in de buurt nog veel voorkomt.
Zekerder is de vastberadenheid van de bewoners: toen in 1915 de Corso Italia werd aangelegd, wilde het plan hem doortrekken tot tegen de huizen, en hun verzet hield dat tegen.
Daarom draait het verkeer bij de kerk van Sint-Antonius landinwaarts en blijft het dorp ongeschonden. Gino Paoli, die lang aan de Salita di Santa Chiara woonde, wijdde een lied aan Boccadasse. En Andrea Camilleri liet er Livia wonen, de Genuese vriendin van commissaris Montalbano.